دوباره دل ... دوباره تو ... و سایه های خاطره ...
دوباره شوق بودنت ... پس از عبور فاصله ...
دمی نبودنت مرا ... هزار سال می شود ...
هزار غم ... هزار درد ... چه دیر سال می شود ...
کجا بدون تو روم ... بدون جان ... بدون دل ...
تویی نشسته در نظر ... تویی گرفته شهر دل ....

 

نوای دلفریب کوهسار و دشت و رود
هوای شادمانه و سرود
جوانه ها ، شکوفه ها و برگ های سبز فام
چه مست وسرخوشانه است به هر اشاره ای درود
همه به دید و بازدید
صبای شاد با نسیم ، چکاوکان به دور بید
...
بهار می رسد ... تو می رسی ... 

شب است ... سکوت و ... سایه هایی که نه در امتداد خورشید ...
که به یمن سوسوی لرزان چراغ های زرد و سفید شب شکل گرفته اند ...
همه جا خلوت ... بی رهگذر ... بی گذر ... بی انتها ... به نهایت بی نهایت ...
چهره ها ... در نور روشن و خندان ...
و کمی آن سوتر از دست های سفید و نوازشگر نور ... سیاه و بی حالت ...
اما ... ستاره ها و ماه هستند ... فراوان و بی انتظار ...
بی اندکی شک در یاری در راه ماندگان ...
زیر نورشان ... تا بی نهایت ... تا فردا ... خواهم رفت ...
... ... ... ...
... دلم برای یک مسافرت شبانه تنگ شده است ...

... نشسته ای ... تنها ...
... رو به روی پنجره ای ... به سوی آینده ...
... می اندیشی ... "چگونه از این دشت گذر خواهم کرد ؟" ...
... هزار فکر ناتمام از هزار گوشه ذهنت هجوم می آورند ...
... اما ... لحظه ... فرا می رسد ...
... حال ... تو آن سوی پنجره ای ... رها ...
... فصلی نو آغاز شده ... فصل تو ...
... تولدت مبارک ...

 

... لبیک ... اللهم لبیک ... لبیک لا شریک لک لبیک ...

 

... من فکر می کنم ...
... آنجا که خاطرات تمامند ناگهان ...
... دیگر مجال نباشد برای من ... تا با اشاره ای ... حتی کنایه ای ...
... از بودن و نبودن بی تو ... بگویمت ...
... دیگر سراغ نگیرد کسی ز من ...
... دیگر سلام نگوید کسی به من ...
... دیگر نه برگ ، نه خورشید ،ابر ماه ، ... حتی به طعنه و کنایه ...
...  به من رو نمی کنند ...
... حتی دگر عبور نسیم و صبای سرد ...
... سرخی و سوز این تن آشفته حال را ... حتی دقیقه ای ... درمان نمی کنند ...
... من فکر می کنم ... ...
... دیگر ... مجال نباشد برای من ... ... ... ...